AIKIDO

Το Aikido ιδρύθηκε το 1942 από τον Μοριχέι Ουεσίμπα (1883-1969), ως αποτέλεσμα μακρόχρονης, εντατικής εξάσκησης, μελέτης και έρευνας σε πολλά διαφορετικά στυλ πολεμικών τεχνών της εποχής.

Ο Μοριχέι Ουεσίμπα, παρόλη τη τεχνική υπεροχή του, διέκρινε την αδυναμία των μέχρι τότε συστημάτων να ξεπεράσουν την χρήση μυϊκής δύναμης και βίας και αμφισβήτησε την αξία μιας πολεμικής τέχνης που στηρίζεται στη νίκη έναντι των άλλων. Μέσα από αυτόν τον προβληματισμό ήταν που καρποφόρησε το Aikido, «ένα σπάνιο λουλούδι», όπως συνήθιζε να το αποκαλεί!

Σκοπός της τέχνης του Aikido δεν είναι η επικράτηση επί ενός ή περισσοτέρων αντιπάλων, αλλά η εναρμόνιση με τον ίδιο μας τον εαυτό και τους νόμους της φύσης. Η εξάσκηση στο φυσικό επίπεδο αποτελεί μία πορεία αυτοανάπτυξης, είναι, δηλαδή, ένα μονοπάτι που οδηγεί στην αυτογνωσία και όχι αυτοσκοπός. Αυτό δε σημαίνει ότι ως πολεμική τέχνη υστερεί έναντι των υπολοίπων. Αντίθετα, αποτελεί ένα πλήρες σύστημα αυτοάμυνας απέναντι σε κάθε είδους επίθεση και ανεξάρτητα από τη μυϊκή μάζα του επιτιθέμενου. Σύμφωνα, μάλιστα, με τον ιδρυτή οι τεχνικές του Aikido πρέπει να είναι «αληθινές» (λειτουργικές), «καλές» (να μην προκαλούν σοβαρή σωματική βλάβη στον επιτιθέμενο) και «όμορφες» (να εκτελούνται με χάρη και αρμονία). Τα δύο τελευταία αποτελούν και την ειδοποιό διαφορά από τις υπόλοιπες πολεμικές τέχνες.

Στο Aikido δεν χρησιμοποιούμε λακτίσματα και γροθιές για αυτοάμυνα. Βασικό στοιχείο είναι η εναρμόνιση με την κίνηση του επιτιθέμενου και το σπάσιμο της ισορροπίας, μέσω της εκμετάλλευσης της ορμής του, με τελικό αποτέλεσμα τη ρίψη ή την καθήλωσή του στο έδαφος. Για όλα αυτά δεν απαιτείται μυϊκή δύναμη, αλλά ήρεμο πνεύμα, καθαρή αντίληψη, σωστός χρονισμός, έλεγχος του σώματός μας, μα πάνω απ’όλα γνώση του εαυτού μας. Αυτά τα χαρακτηριστικά μπορούν να καλλιεργηθούν μέσα από την ειλικρινή εξάσκηση στη τέχνη του Aikido. Κάτι τέτοιο, φυσικά, δεν είναι εύκολο. Χρειάζεται χρόνος και ενέργεια. Όμως «τα αγαθά κόποις κτώνται!»